Marvin Doreleijers heeft al tijden een fascinatie voor de brandweer. Sinds zijn 18e gaat hij bijna op alle vuren en ongelukken in de omgeving van Waalwijk af. Ineens kreeg hij de ingeving om ook maar eens foto’s te maken van de branden. ‘Ik dacht: misschien is het wel leuk om de foto’s aan anderen te laten zien. Het is niet niks wat er allemaal gebeurt bij zo’n brand of bij een ongeluk.’ Sindsdien is deze hobby volgens Doreleijers behoorlijk uit de hand gelopen. ‘Ik steek ongeveer 15 uur per week in mijn website www.brandweer112.nl en ik zou het liefst overal bij willen zijn.’ In 2006 besluit Marvin Doreleijers dat zijn digitale cameraatje maar eens plaats moet maken voor een spiegelreflex die bijvoorbeeld ook in het donker alles goed vast kan leggen. ‘Ik wilde kwaliteitfoto’s maken. Niet alleen voor mijn site, maar vooral voor de brandweer. Mijn foto’s worden inmiddels gebruikt bij evaluaties en ook verschillende kranten en tv-programma’s maken gebruik van mijn plaatjes. Hart van Nederland en de Telegraaf weten me wel te vinden.’ Doreleijers heeft een pieper aangeschaft en zodra een melding binnenkomt met prio 1, kan hij zijn werk neerleggen en op zijn scooter springen. ‘Ik ben schoonmaker van beroep en mijn baas is ook vrijwilliger bij de brandweer geweest. Hij begrijpt heel goed dat foto’s belangrijk kunnen zijn. Ik heb dus de mazzel dat ik weg kan wanneer er iets gaande is.’ Op zijn scooter zit navigatie en door zijn snelle handelen is Doreleijers vaak als eerste op locatie. ‘Ik maak dan foto’s van de brand voordat de brandweer aanwezig is. Het gebeurt ook vaak dat ik op locatie door de brandweer benaderd word zodat zij kunnen kijken naar de beelden die ik heb gemaakt. Uit die foto’s kan nog veel informatie gehaald worden.’

Door de jaren heen is Marvin Doreleijers een bekend gezicht geworden bij de brandweer in Waalwijk. Hij heeft steeds meer vrijheid gekregen en mag overal zijn werk doen. Het gebeurt ook wel eens dat de brandweer zijn gegevens doorgeeft aan slachtoffers van een brand of een ongeluk. Op die manier kunnen ze foto’s nabestellen. ‘Soms kunnen mensen zich helemaal niks meer herinneren van de situatie waarin zij zich bevonden. De beelden kunnen dan helpen bij het verwerkingsproces. Heel soms vragen ze zelfs of ik de foto’s langs wil komen brengen. Als het in de buurt is, doe ik dat graag. Ze vragen me dan wat ik gezien heb en of ik mijn ervaring met hun wil delen. Dat zijn bijzondere momenten. Ik wil helpen waar ik kan.’

‘Op mijn netvlies gebrand’
Op mijn favoriete foto zie je alle elementen van de brandweer in beeld. Het gebouw staat in vuur en vlam, de rookwolken zijn torenhoog en je ziet de brandweer mannen op de voorgrond bijna radeloos toekijken. In de linkerhoek zie je de hijskraan nog in beeld terwijl de vlammen uit de ramen slaan. Die dag staat in mijn geheugen gegrift, letterlijk op mijn netvlies gebrand. Ik was als eerste ter plaatse en op het dak van het gebouw stond een vrouw te schreeuwen van pijn. Ze was volledig verbrand en ik kon haar niet helpen. Ik kon echt helemaal niks doen en ik stond te trillen op mijn benen. Niet veel later kwam de brandweer en zij hebben haar van het gebouw afgehaald. Ik heb begrepen dat ze nog steeds in coma ligt terwijl deze foto een jaar geleden is genomen. Echt verschrikkelijk. Dat soort dingen maak je ook mee als fotograaf.’ Doreleijers heeft ooit wel overwogen om zelf vrijwilliger te worden bij de brandweer, maar hij heeft besloten om dat toch niet te doen. ‘Ik hou zo van het fotograferen dat ik zou nooit anders meer zou willen. Ik zou de keuze nooit kunnen maken tussen spuiten en foto’s maken. Eerst de foto’s dan spuiten? Dat zou ik niet over mijn hart kunnen verkrijgen. Laat die mannen en vrouwen de vlammen maar bestrijden, ik leg het wel vast op de gevoelige plaat.’

Bron: Brand&Brandweer

(Ik wil iedereen bedanken voor de leuke onderstaande reactie's)

---

« Terug naar overzicht